Voedingsnormen

(december 2009)
  • H. van den Berg
  • A.M. Werkman

Abstract

De term ‘voedingsnormen’ is een verzamelnaam voor een aantal referentiewaarden voor energie en voedingsstoffen, zoals de gemiddelde behoefte, de aanbevolen hoeveelheid, de adequate inname en de aanvaardbare bovengrens van inname. Deze normen worden in Nederland opgesteld door de Gezondheidsraad. Ze zijn bedoeld om het niveau van inname aan te geven dat toereikend is voor een optimale groei en ontwikkeling en een optimale gezondheid, met andere woorden een inname waarbij tekorten voorkomen worden en de kans op chronische ziekten zo klein mogelijk is. Voedingsnormen gelden voor groepen mensen, waarbij een onderscheid gemaakt wordt naar leeftijd en geslacht. Hierbij wordt rekening gehouden met verschillen in behoefte tussen personen, als gevolg van verschillen in persoonsgebonden kenmerken zoals erfelijke aanleg. Tekorten bij een individu kunnen alleen aangetoond worden door aanvullend onderzoek naar parameters voor de voedingstoestand (voedings-status) en het afnemen van een individuele voedingsanamnese.

Literatuur

  1. EFSA. Tolerable upper intake levels for vitamins and minerals by the scientific panel on dietetic products, nutrition and allergies (NDA) and Scientific Committee on Food (SCF). 2006 (zie www.efsa.europa.eu).Google Scholar
  2. Gezondheidsraad. Voedingsnormen: calcium, vitamine D, thiamine, riboflavine, niacine, pantotheenzuur en biotine. Publ. nr. 2000/12. Den Haag: Gezondheidsraad, 2000.Google Scholar
  3. Gezondheidsraad. Voedingsnormen: energie, eiwitten, vetten en verteerbare koolhydraten. Publ. nr. 2001/19. Den Haag: Gezondheidsraad, 2001.Google Scholar
  4. Gezondheidsraad. Voedingsnormen: vitamine B6, foliumzuur en vitamine B12. Publ. nr 2003/04. Den Haag: Gezondheidsraad, 2003.Google Scholar
  5. Gezondheidsraad. Richtlijnen Goede Voeding 2006. Publ. nr. 2006/21. Den Haag: Gezondheidsraad, 2006.Google Scholar
  6. IoM Standing committee on the scientific evaluation of dietary reference intakes and its panel on micronutrients. Washington: National Academy Press, 1998. Deelrapporten over o.a. calcium, magnesium en vitamine D (1997), vitamine E en C (2000), en vitamine A en K en spoorelementen (2001).Google Scholar
  7. SCF. Nutrient and energy intakes for the European Community. Report of the Scientific Committee for Food, 31st series, DG Industry, 1993.Google Scholar

Aanbevolen literatuur

  1. Gezondheidsraad. Naar een optimaal gebruik van foliumzuur. Publ. nr. 2008/02. DenHaag: Gezondheidsraad, 2008.Google Scholar
  2. Gezondheidsraad. Naar een toereikende inname van vitamine D. Publ. nr. 2008/15. Den Haag: Gezondheidsraad, 2008.Google Scholar
  3. Gezondheidsraad. Naar een adequate inneming van vitamine A. Publ. nr 2008/26. Den Haag: Gezondheidsraad, 2008.Google Scholar

Copyright information

© Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media 2013

Authors and Affiliations

  • H. van den Berg
    • 1
  • A.M. Werkman
    • 1
  1. 1.VoedingscentrumDen Haag

Personalised recommendations