Advertisement

Speltherapie

  • J. Hellendoorn

Samenvatting

Speltherapie is in zekere zin een verwarrende term, omdat hij gebruikt kan worden voor allerlei vormen van behandeling waarin spel een belangrijke plaats heeft. Meestal betreft dit behandelingsvormen die gericht zijn op kinderen. Daarvan zijn er heel veel.

Literatuur

  1. Ariel, S. (1992). Strategic family play therapy. Chichester/New York: Wiley.Google Scholar
  2. Axline, V.M. (1947). Play therapy: the inner dynamics of childhood. Boston: Houghton Mifflin.Google Scholar
  3. Biblow, E. (1973). Imaginative play and the control of aggressive behavior. In J.L. Singer (Ed.), The child’s world of make-believe (pp. 104-128). New York: Academic Press.Google Scholar
  4. Cangelosi, D. (1997). Saying goodbye in child psychotherapy: planned, unplanned and premature endings. Northvale, NJ: Jason Aronson.Google Scholar
  5. Casey, R.J., & Berman J.S. (1985). The outcome of psychotherapy with children. Psychological Bulletin, 98, 388-400.Google Scholar
  6. Erikson, E.H. (1950). Childhood and society. New York: Norton.Google Scholar
  7. Freud, A. (1946). The psychoanalytic treatment of children. London: Imago.Google Scholar
  8. Freud, S. (1909). Analyse der Phobie eines fünfjährigen Knaben. Gesammelte Werke, 7. Frankfurt a.M.: Fischer. Nederlandse uitgave (1979): Ziektegeschiedenissen 1: Analyse van de fobie van een vijfjarige jongen. Meppel: Boom.Google Scholar
  9. Gardner, R.A. (1975). Psychotherapeutic approaches to the resistant child. New York: Jason Aronson.Google Scholar
  10. Harinck, F. (1986). Kindertherapie-research: ontwikkelingen, resultaten, problemen. Kind & Adolescent, 7, 120-136.Google Scholar
  11. Harinck, F., & Loeven, L. (1985). Beeldvorming over de beeldcommunicatie. In J. Hellendoorn (red.), Therapie, kind en spel: bijdragen tot de beeldcommunicatie (pp. 239-256). Deventer: Van Loghum Slaterus.Google Scholar
  12. Hellendoorn, J. (1993). Speltherapie en toekomstperspectief. Kinder en Jeugd Psychotherapie, 20, 71-76.Google Scholar
  13. Hellendoorn, J. (1997). Betrokkenheid van ouders in kinderpsychotherapie. Nederlands Tijdschrift voor Opvoeding,Vorming en Onderwijs, 13, 53-61.Google Scholar
  14. Hellendoorn, J., Groothoff, E., Mostert, P., & Harinck, F. (1992). Beeldcommunicatie: een vorm van kinderpsychotherapie (tweede druk). Houten: Bohn Stafleu van Loghum.Google Scholar
  15. Hug-Helmuth, H. von (1921). Zur Technik der Kinderanalyse. Internationale Zeitschrift für Psychoanalyse, 7, 179-197.Google Scholar
  16. Kaduson, H.G., Cangelosi, D., & Schaefer, C. (Eds.) (1997). The playing cure: individualized play therapy for specific childhood problems. Northvale, NJ: Jason Aronson.Google Scholar
  17. Kazdin, A.E. (1988). Child psychotherapy: developing and identifying effective treatments. New York: Pergamon Press.Google Scholar
  18. Kazdin, A.E., Bass, D., Ayers, W.A., & Rodgers, A. (1990). Empirical and clinical focus of child and adolescent psychotherapy research. Journal of Consulting and Clinical Psychology, 23, 777-784.Google Scholar
  19. Klein, M. (1932). The psychoanalysis of children. London: Hogarth Press.Google Scholar
  20. Knell, S. (1995). Cognitive-behavioral play therapy. Northvale, NJ: Jason Aronson.Google Scholar
  21. Mills, J.C., & Crawley, R.J. (1986). Therapeutic metaphors for children and the child within. New York: Brunner/Mazel.Google Scholar
  22. Moustakas, C.E. (1953). Children in play therapy. New York: McGraw-Hill.Google Scholar
  23. Nijhoff-Huijsse, M. (1986). Individuele therapie met kinderen en jeugdigen. In J.W. Cladder, W. van Borselen & M. Nijhoff-Huijsse (red.), Gedragstherapie met kinderen en jeugdigen (pp. 161-203). Lisse: Swets & Zeitlinger.Google Scholar
  24. O’Connor, K.J., & Ammen, S. (1997). Play therapy treatment planning and interventions: the eco-systemic model. San Diego: Academic Press.Google Scholar
  25. O’Connor, K.J., & Braverman, L.M. (1997). Play therapy: theory and practice. New York: Wiley.Google Scholar
  26. Rostain, A.L., Power, T.J., & Atkins, M.S. (1993). Assessing parents’ willingness to pursue treatment for children with attention-deficit hyperactivity disorder. Journal of the American Academy of Child and Adolescent Psychiatry, 21, 175-181.Google Scholar
  27. Schaefer, C.E. (Ed.) (1993). The therapeutic powers of play. Northvale, NJ: Jason Aronson.Google Scholar
  28. Vroom, M.J. de (1997). Effecten van kortdurende beeldcommunicatie. (Academisch proefschrift) Leiden.Google Scholar
  29. Vroom, M.J. de, & Hellendoorn, J. (1995). Ouders bij kinderpsychotherapie: cliënten en beoordelaars. In D. van der Ploeg, P. Schoorl & W. Ruijssenaars (red.), Orthopedagogiek en ouders (pp.135-146). Leuven/Apeldoorn: Garant.Google Scholar
  30. Weisz, J.R., Weiss, B., Alicke, M.D., & Klotz, M.L. (1987). Effectiveness of psychotherapy with children and adolescents: a meta-analysis for clinicians. Journal of Consulting and Clinical Psychology, 55, 542-549.Google Scholar
  31. Weisz, J.R., Weiss, B., Morton, T., Granger, D., & Han, S. (1993). Meta-analysis of psychotherapy outcome research with children and adolescents. In J.R. Weisz & B. Weiss (Eds.), Effects of psychotherapy with children and adolescents (pp. 43-50). Newsbury Park: Sage.Google Scholar
  32. Winnicott, D.W. (1971). Playing and reality. London: Tavistock.Google Scholar

Copyright information

© Bohn Stafleu van Loghum, Houten 2005

Authors and Affiliations

  • J. Hellendoorn

There are no affiliations available

Personalised recommendations