Advertisement

Relationship Between Sport and CSR in the Conditions of Functioning of Sport Organizations in Poland

  • Paweł Kuźbik
Chapter
Part of the CSR, Sustainability, Ethics & Governance book series (CSEG)

Abstract

The socio-economic reality in Poland, evolving over the last few decades, has revealed new opportunities and threats from the global environment. This fact also significantly influenced the functioning of modern sports organizations, which were forced to seek new methods and techniques of management and concepts that would sustainably achieve sports, economic and social goals in line with the expectations of all stakeholders. Taking into consideration the specifics of interest groups within the functioning of sports organizations and what these organizations offer in the context of their products and services, it seems natural that CSR can and should become a strong “partner” in achieving the above mentioned goals. The objective of this chapter is find out current relationship between sport and social responsibility in its real, strategic dimension. Concluding the considerations presented in the article, it is important to note that we have relation between sport (sports organizations) and CSR. In Polish sport organizations can find elements of the practical application of CSR. It allowing to build a model that seems to be a current trend in the dimensions of the use of this concept in the functional space of sport in Poland. Therefore CSR itself is starting to play an increasingly important role in a balanced approach to the pursuit of sport, economic and social goals.

References

  1. Arendt, H. (1997). To nie ja, to system, Gazeta Wyborcza, 15–16 lutego.Google Scholar
  2. Ashley, W. C., & Morrison, J. L. (1995). Anticipatory management. Leesburg: Issue Action Publications Inc.Google Scholar
  3. Beech, J., & Chadwick, S. (2004). The business of sport management. Harlow: Pearson Education.Google Scholar
  4. Bielski, M. (2005). Podstawy teorii organizacji i zarządzania, Wyd. C.H. Beck, Warszawa.Google Scholar
  5. Breuer, C., Feiler, S., Llopis-Goig, R., & Elmose-Østerlund, K. (2017). Characteristic of European sports clubs. Odense: Centre for Sports, Health and Civil Society University of Southern Denmark.Google Scholar
  6. Comporek, M. (2015). Sport corporate responsibility jako cel funkcjonowania klubów piłkarskich, Zarządzanie i Finanse. Journal of Management and Finance, 13(1), 99–116.Google Scholar
  7. Filek, J. (2002). O wolności i odpowiedzialności podmiotu gospodarującego, Wyd. AE w Krakowie, Kraków.Google Scholar
  8. Filek, J. (2003). Filozofia odpowiedzialności XX wieku, Wyd. Znak, Kraków.Google Scholar
  9. Foster, G., Greyser, S. A., & Walsh, B. (2006). The business of sports. Mason: Thomson Higher Education.Google Scholar
  10. Gasiński, T. (2011). Praktyczne narzędzia w budowaniu efektywnego dialogu, Wyd. HBR, Odpowiedzialny biznes 2011 – CSR 2.0, Warszawa.Google Scholar
  11. Hope, E. (2000). Etyka biznesu etyką odpowiedzialności, Filozofia No 5/2000, Zeszyty Naukowe Politechniki Gdańskiej.Google Scholar
  12. Ingarden, R. (1987). Książeczka o człowieku, Wyd. Literackie, Kraków.Google Scholar
  13. ISO 26000. (2010). www.iso.org
  14. BK. (2007). Komisja Europejska, Biała księga na temat sportu (BK), Bruksela, 2007, www.msit.gov.pl [dostęp 2018].
  15. Kurkowska-Budzan, M. (2017). Writing the history of sport in Poland. The underestimated potential of the cultural history perspective. The International Journal of the History of Sport, 34, 992–1002.CrossRefGoogle Scholar
  16. Kuźbik, P. (2014). Odpowiedzialność społeczna w sporcie, „Prace Naukowe Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu”, No 338.Google Scholar
  17. Kuźbik, P. (2014a). Social media and the development of corporate social responsibility in sports organizations. In J. Reichel (Ed.), CSR trends. Beyond business as usual. Łódź: Centrum Strategii i Rozwoju Impact.Google Scholar
  18. Kuźbik, P. (2015). Zarządzanie klubem sportowym w warunkach kryzysu, „Marketing i Rynek”, 2015, nr. 5.Google Scholar
  19. Kuźbik, P. (2016). Społeczna odpowiedzialność w przestrzeni organizacyjnej klubu piłkarskiego, Wyd. SIZ, Łódź.Google Scholar
  20. Kuźbik, P. (2017). Role and impact of stakeholders on the environment of a sports club. In: Social responsibility of organizations. Old – New Stakeholders?, Research Papers of Wrocław University of Economics No 464/2017.Google Scholar
  21. Kuźbik, P. (2017a). CSR 2.0 jako narzędzie zmian w organizacji sportowej, „Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Szczecińskiego Ekonomiczne Problemy Usług”, 2017, No 1 (126).Google Scholar
  22. Malinowska, E. (2017). Kultura fizyczna w Polsce w 2016 r. Rzeszów: GUS.Google Scholar
  23. Pawlak, G., Łasiński, G., & Głowicki, P. (2015). Intersectoral cooperation of business organizations and sports club. In A. Rudnicka (Ed.), CSR trends. Making a difierence. Łódź: CSR Impact.Google Scholar
  24. Perechuda, K. (2000). Metodologia restrukturyzacji klubu sportowego, Człowiek i ruch No 2/2000.Google Scholar
  25. PWN. (2017). www.sjp.pwn.pl
  26. PKN. (2012). Polska Norma PN-ISO 26000:2012 Wytyczne dotyczące społecznej odpowiedzialności została opracowana w KT 305 ds. Społecznej odpowiedzialności i opublikowana 5 listopada 2012 r. https://www.pkn.pl/informacje/2013/09/iso-26000
  27. Porter, M., & Kramer, M. (2007). Strategia a społeczeństwo: społeczna odpowiedzialność biznesu pożyteczna moda czy nowy element strategii konkurencyjnej?, HBRP nr 52, czerwiec.Google Scholar
  28. Porter, M., & Kramer, M. (2011, January–February). „Creating Shared Value”, Harvard Business Review.Google Scholar
  29. Słowik, J. (2017). Biznes mądrze odpowiedzialny, Ed. HBR No 170, April 2017.Google Scholar
  30. Smoleń, A., & Pawlak, B. (2015). Strategia zawodowych klubów sportowych w Polsce, Ed. OW SGH, Warszawa.Google Scholar
  31. Socha, J. (2017). Jak rozumieć tworzenie wartości wspólnej, Wyd. Harvard Business Review, Wyd. specjalne, Nowy wymiar społecznej odpowiedzialności.Google Scholar
  32. Sznajder, A. (2008). Marketing sportu. Wyd. PWE, Warszawa.Google Scholar
  33. Szwarc, A. (Ed.), (2000). Status prawny polskich klubów i związków sportowych, Wyd. Poznańskie, Poznań.Google Scholar
  34. Tazbir, J. (1996). Odpowiedzialność przed Rzecząpospolitą, Res Publica No. 11/96.Google Scholar
  35. Visser, W. (2010). CSR 2.0. In M. Pohl & N. Tolhurst (Eds.), Responsible business: How to manage a CSR strategy successfully. www.odpowiedzialnybiznes.pl.Google Scholar
  36. Waśkowski, Z. (2005). Rola i możliwości marketingowego zorientowania klubów sportowych w Polsce, Nowoczesny klub sportowy – Grać by wygrać, Grupa Podium, Wrocław.Google Scholar
  37. Waśkowski, Z. (2011). Kompetencje menedżera sportu i determinanty ich kształtowania’. In B. Sojkin & Z. Waśkowski (Eds.), Zarządzanie polskim sportem w gospodarce rynkowej, Wyd. UE w Poznaniu, Poznań.Google Scholar
  38. Waśkowski, Z. (2015). Wykorzystanie teorii interesariuszy w procesie kształtowania strategii marketingowej organizacji sportowych, Polityki Europejskie. Finanse i Marketing No 13 (62).Google Scholar
  39. Żyśko, J. (2008). Zmiany we współczesnych systemach zarządzania sportem wyczynowym w wybranych krajach europejskich, Wyd. AWF, Warszawa.Google Scholar

Copyright information

© Springer Nature Switzerland AG 2019

Authors and Affiliations

  1. 1.Faculty of ManagementUniversity of LodzŁódźPoland

Personalised recommendations