Zorgvisie

, Volume 47, Issue 11, pp 19–19 | Cite as

Verzin een list

  • Pauline Meurs
Column
  • 77 Downloads

Samenvatting

Kort geleden bezocht ik de nachtopvang - die tegenwoordig overdag ook vol is - van het Leger des Heils. Daar sprak ik een bezoeker die verstrikt was geraakt in de regelingen van de Nederlandse gezondheidszorg en sociale zekerheid. Hij had recht op een bijstandsuitkering maar kreeg die niet, omdat hij geen adres had.

Kort geleden bezocht ik de nachtopvang - die tegenwoordig overdag ook vol is - van het Leger des Heils. Daar sprak ik een bezoeker die verstrikt was geraakt in de regelingen van de Nederlandse gezondheidszorg en sociale zekerheid. Hij had recht op een bijstandsuitkering maar kreeg die niet, omdat hij geen adres had. Hij had geen geld en kon zijn medicijnen niet kopen. Daardoor werd hij steeds zieker maar in het ziekenhuis werd hij niet behandeld. Eerst een verzekering. Die kon hij niet afsluiten omdat hij geen uitkering had en die krijgt hij dus niet omdat hij geen adres heeft … De vraag is dan: hoe kom je aan een adres? Dat is een ingewikkeld traject. Om een adres te hebben, moet je wel ergens wonen; tijdelijk bij je vrienden of familie bivakkeren is niet voldoende. Dus is deze meneer een vaste gast geworden bij de nachtopvang en daar zullen ze vast een list verzinnen, want dat is de enige manier om in deze wirwar van goedbedoelde regelingen een uitweg te vinden.

Listig omgaan met regels en procedures, dat is een noodzakelijke competentie voor alle zorgverleners en begeleiders die werken met kwetsbare mensen. Mensen die per definitie niet in één zorghokje passen maar wel zorg nodig hebben.

Nog zo’n merkwaardig voorbeeld: iedereen verdient een tweede kans, is het adagium. In de praktijk blijkt dat niet altijd op te gaan. Zo heeft een gemeente in zijn ‘inkoopvoorwaarden’ - mag dit woord alsjeblieft verboden worden - opgenomen dat alle medewerkers, ervaringsdeskundigen en vrijwilligers werkzaam bij een instelling die wil meedoen aan de inschrijving, dienen te beschikken over een VOG (een verklaring omtrent het gedrag). Ik begrijp waar het vandaan komt en ook ik wil erop kunnen vertrouwen dat degene die zorg verleent het goede zal doen. Maar de ggz, de jeugdzorg, of de verslavingszorg is er toch ook voor mensen die een tweede kans verdienen? We weten hoe belangrijk het is om ervaringsdeskundigen in te zetten. Zij slagen er vaak in om cliënten te bereiken en zijn goud waard als schakel tussen professional en cliënt. Maar ja, niet zelden zijn zij in het verleden op een verkeerd pad terechtgekomen, dan zit een VOG er echt niet in. De enige oplossing is dan listig omgaan met de regels, een leugentje om bestwil misschien, vragen om souplesse.

Een geitenpaadje zoeken is het devies

Nog een voorbeeld: de vereiste herindicatie. Patiënten met een chronische aandoening gaan periodiek op voor herindicatie. Zij moeten aantonen dat de aandoening nog steeds(!) een chronisch beloop heeft. Dit betekent een verdere aantasting van het gevoel van eigenwaarde. Een geitenpaadje zoeken om deze stap te omzeilen is het devies.

Inlevingsvermogen, souplesse, een list verzinnen, omwegen vinden, het verschil maken, eigen verantwoordelijkheid nemen, ook als de regels knellen. Allemaal niet te meten, niet te vatten in één indicator, niet te vertalen in een dbc of in de eindtermen van de opleiding, niet om te zetten in een voorbehouden handeling in de wet BIG, maar wel keihard nodig om de zorg een beetje beter te maken. Ook voor al die kwetsbare mensen die niet in een of twee hokjes passen.

Copyright information

© Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V. 2017

Authors and Affiliations

  • Pauline Meurs
    • 1
  1. 1.

Personalised recommendations