Zorg + Welzijn

, Volume 24, Issue 5, pp 33–33 | Cite as

Tweet met mooie casus

  • Stan Verhaag
Venray in verandering
  • 29 Downloads

Samenvatting

Huisarts Niels Rossen suggereert in een tweet dat de gemeente Venray onzorgvuldig omgaat met de privacy van Wmo-cliënten. Heeft hij een punt?

Dik 400 gemeenten hebben hun handen vol aan de transities in het sociaal domein. Stan Verhaag volgt de ontwikkelingen in Venray op de voet.

Zijn er meer huisartsen die gebeld worden door ambtenaren van de gemeente, om in kader Wmo te overleggen? Ik weiger zonder schriftelijke toestemming van patiënt vooraf en verwacht schriftelijke vragen! #dtv.’ Deze tweet van de Venrayse huisarts Niels Rossen raakt een gevoelige snaar: in een mum van tijd levert hij 68 retweets, 81 likes en 19 reacties op.

Mooie casus, denk ik meteen. Neem die drie letters aan het eind van Rossens tweet: #dtv (durf te vragen). Is er zoveel durf nodig voor de vraag die hij stelt? Of was het zorgvuldiger geweest als hij eerst contact had opgenomen met de gemeente, dus voordat hij zijn ongenoegen met de hele wereld deelde? Aan de telefoon vertelt Rossen me dat hij overweegt de gemeente te benaderen als in zijn ‘hagro’ (huisartsengroep van negentien Venrayse praktijken) zijn ervaringen met de gemeente Venray worden herkend en gedeeld.

Mooie casus, want zo op het eerste gezicht is het een rechttoe rechtaan good-guy-versus bad-guy-verhaal (Rossen: good. Gemeente: bad): waarom zou Rossen hierover liegen? Anderzijds klinkt het verweer van de gemeente – die ik vraag om een reactie op de tweets – heel resoluut: ‘Voordat we met de huisarts of praktijkondersteuner contact zoeken, vragen we altijd eerst om toestemming van de cliënt/patiënt. Deze schriftelijke verklaring sturen we naar de huisarts.’ Als ik deze verklaring telefonisch voorleg aan Rossen, zegt hij dat hij zijn tweet schreef nadat hij tijdens zijn spreekuur was gebeld door de gemeente; de schriftelijke verklaring van de cliënt werd hem op zijn verzoek nog diezelfde middag toegestuurd. De huisarts stelt dat Venrayse ambtenaren hem vaker bellen, soms onder het mom van ‘urgent’ en ‘belangrijk dat we snel deze informatie hebben, anders moet de cliënt langer wachten’. Mooie casus, want hoe zou het nou zitten? Lapt de gemeente Venray de privacyregels aan de laars of niet? Het verhaal lijkt toch minder dramatisch te zijn dan ik aanvankelijk dacht. Mijn voorzichtige inschatting is dat er een gat zit tussen wat de Venrayse voorlichters belijden (dat de gemeente zich braaf aan de privacyregels houdt) en hoe ambtenaren soms in de praktijk te werk gaan. Maar dat schrijf ik onder voorbehoud. Het mooiste van deze casus is dat er volgens mij een heel simpele oplossing bestaat. Ondergetekende kost het telefonisch drie pogingen om in contact te komen met Rossen. De eerste keer word ik ruim 26 minuten(!) in de wacht gezet, de tweede keer 9.30 minuten, de derde keer 8 minuten.

Dit is dus mijn oplossing: Waarom stelt de gemeente Venray haar vragen aan Rossen niet standaard schriftelijk? In de tijd die je wachtend verdoet aan de telefoon, kun je als ambtenaar volgens mij én schriftelijke toestemming vragen aan de betrokken Venraynaar én een mailtje maken met vragen aan Rossen. Dat had je als ambtenaar tijd gescheeld, Rossen frustratie, en iedereen had zich gehouden aan de regels van fatsoen en privacy.

Copyright information

© Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V. 2018

Authors and Affiliations

  • Stan Verhaag
    • 1
  1. 1.

Personalised recommendations