TVZ

, Volume 128, Issue 2, pp 55–55 | Cite as

Proefschriften

  • Bohn Stafleu van Loghum
Proefschriften
  • 15 Downloads

Samenvatting

Het doel van dit proefschrift was om de kwaliteit van een aantal meetinstrumenten op de intensive care (IC) te onderzoeken, waaronder twee pijnobservatieschalen voor mechanisch beademde IC-patiënten.

Toegepaste klinemetrie op de intensive care

1 Wat is de vraagstelling van je proefschrift?

‘Het doel van dit proefschrift was om de kwaliteit van een aantal meetinstrumenten op de intensive care (IC) te onderzoeken, waaronder twee pijnobservatieschalen voor mechanisch beademde IC-patiënten. Recente richtlijnen adviseren om bij deze patiënten de Behavioral Pain Scale (BPS) of de Critical-Care Pain Observation Tool (CPOT) te gebruiken. Dit zijn gevalideerde pijnobservatiescores voor beademde IC-patiënten die niet kunnen communiceren. In dit proefschrift is eerst onderzocht welk meetinstrument het beste onderscheid kan maken tussen een pijnlijke handeling (draaien) en niet-pijnlijke handeling (mondzorg) bij algemene IC-patiënten en bij IC-patiënten na cardiochirurgie.’

2 Wat zijn je belangrijkste bevindingen?

‘De CPOT bleek betere meeteigenschappen te hebben dan de BPS; hoewel beide meetinstrumenten niet geschikt leken te zijn voor IC-patiënten met een delier. Vervolgens hebben wij de CPOT officieel vertaald in het Nederlands (CPOT-NL) en onderzocht op validiteit, betrouwbaarheid en het afkappunt voor pijn in een gemengde IC-populatie (algemene IC-patiënten en patiënten na cardiochirurgie). De meeteigenschappen van de CPOT-NL bleken teleurstellend, alleen is er momenteel geen alternatief pijnmeetinstrument beschikbaar.’

3 Wat betekent dit voor de praktijk?

‘Metingen zijn onlosmakelijk verbonden met de behandeling op de intensive care. Ondanks het ontbreken van een valide en betrouwbaar pijnmeetinstrument is géén pijn meten bij deze kwetsbare populatie geen optie. Het is daarom noodzakelijk dat verpleegkundigen, naast het frequent gebruik van de CPOT, ook letten op andere signalen die op pijn kunnen wijzen. Met name bij patiënten met een delier moeten verpleegkundigen extra alert zijn, omdat het lastig is om het verschil tussen pijn en agitatie te beoordelen.’

SASKIA RIJKENBERG

Applied clinimetrics in critical care Proefschrift Universiteit Tilburg, januari 2018.

De invloed van feedback over kwaliteitsindicatoren

1 Wat is de vraagstelling van je proefschrift?

‘Hoe beïnvloedt feedback over kwaliteitsindicatoren aan verpleegkundige teams, de werkbeleving van verpleegkundigen en de kwaliteit van zorg?’

2 Wat zijn je belangrijkste bevindingen?

‘Individuele verpleegkundigen zijn verdeeld over feedback over kwaliteitsindicatoren. De meerderheid van de verpleegkundigen ervaart de feedback als een hulpmiddel om de kwaliteit te verbeteren. Het herinnert hen bijvoorbeeld aan bepaalde taken, zoals het screenen op decubitus. Een andere groep verpleegkundigen vindt het echt leuk om feedback te krijgen. Deze verpleegkundigen voelen zich door de feedback intrinsiek gemotiveerd om de zorg te verbeteren. Er zijn ook verpleegkundigen die minder positief zijn over de feedback. Sommigen voelen zich door de feedback onder druk gezet om het resultaat op de indicatoren te verbeteren. Zij hebben het gevoel dat de zorg die niet meetbaar is, minder belangrijk is. Ondanks deze negatieve gevoelens, zorgt de feedback er wel voor dat deze verpleegkundigen bepaalde taken, zoals het registreren van pijnscores, beter uitvoeren. Tenslotte is er een groep verpleegkundigen die zich niets aantrekt van de feedback. Zij zijn niet geïnteresseerd in de feedback en voelen zich niet aangesproken door de feedback. Bij deze verpleegkundigen is feedback over kwaliteitsindicatoren geen effectief verbeterinstrument.’

3 Wat betekent dit voor de praktijk?

‘Het is niet vanzelfsprekend dat feedback over kwaliteitsindicatoren verpleegkundigen op een positieve manier motiveert om de zorg te verbeteren. Het onderzoek geeft een aantal aanknopingspunten hoe feedback effectiever in te zetten is, zonder dat het ten koste gaat van de verpleegkundigen. Bijvoorbeeld door in het team te reflecteren op de feedback, door te werken aan een sterke feedbackcultuur en door helder te communiceren dat het doel van de feedback is om de zorg te verbeteren en niet om te voldoen aan de eisen van de inspectie.’

SUZANNE GIESBERS

Feedback, the way forward? How feedback on quality measurements affects nurses’ well-being and quality improvement Proefschrift Radboud Universiteit, oktober 2017.

Copyright information

© Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V. 2018

Authors and Affiliations

  • Bohn Stafleu van Loghum
    • 1
  1. 1.

Personalised recommendations