Pallium

, Volume 19, Issue 4, pp 27–27 | Cite as

De foto

  • Gettie Kievit-Lamens
Praktijk
  • 71 Downloads

Samenvatting

Haar foto raakte mij. Twee collega’s uit het hospice overhandigden mij thuis het fotoboek van mijn afscheid als geestelijk verzorger van Hospice Demeter. Op de seizoensdag, hartje zomer, was het zover.

Haar foto raakte mij. Twee collega’s uit het hospice overhandigden mij thuis het fotoboek van mijn afscheid als geestelijk verzorger van Hospice Demeter. Op de seizoensdag, hartje zomer, was het zover. Te midden van de vrolijke plaatjes stuitte ik plotseling op een bijzondere foto, de foto van Suzan. Daar stond zij, mijn hartelijke overbuurvrouw, kaarsrecht voor de schutting. Haar witte gezicht met het kale hoofd stak schril af tegen de groene muur van klimop. Wie had ooit kunnen vermoeden dat zij in mijn leven een plek zou innemen aan het einde van mijn professionele loopbaan.

Wat was het nog kort geleden dat ik haar nieuwjaarskaart ontving met de tekst: ‘Zullen we samen een eindje oplopen in 2016?’ Het voelde als de dag van gisteren.

Tien jaar geleden was het begonnen, haar borstkanker. De eerste vier jaar leek zij ‘schoon’. De laatste zes jaar werden getekend door dreiging. Voor haar blonken zij uit in een periode van liefde en creativiteit. Ze ging gewoon door met haar werk als interieurarchitect.

Toen in de latere periode het zwaard van Damocles meer en meer voelbaar werd, nodigde Suzan elke dinsdagavond haar kinderen uit om te komen eten. Trouw kwamen zij vanuit de verschillende studentenhuizen op afstand naar Wageningen. Ook haar Afrikaanse pleegdochter was steeds van de partij. Het werden kostbare avonden.

Op de achtergrond was Suzan de grote toeverlaat van Peter, haar man. Hij wist zich door haar gesteund en werkte al die bange tijden gestaag door richting zijn hoogleraarschap.

In het voorjaar vroeg een vriendin mij belangstellend: ‘Waar gaat het eigenlijk allemaal over op je afscheidssymposium?’ Bij het horen over het unieke onderzoek naar de voorkeursligging, reageerde zij dat dit helemaal niet zo uniek was. Ze had pas nog gelezen dat een mevrouw in Gelderland haar eigen kist had ontworpen. Enkele dagen later kwam ik er achter dat het nota bene om mijn overbuurvrouw Suzan ging!

Die middag mailde ik naar mijn werkplek, het hospice Demeter in De Bilt. Ik merkte dat het nieuws mij enorm had geraakt. Twee collega’s in het hospice deden sinds kort een grensverleggend onderzoek. Ze vroegen naar de voorkeursligging van patiënten in de palliatieve fase. Legden dit ook op de gevoelige plaat vast. En nu dit bericht in de vaderlandse pers.

Per ommegaande kreeg ik bericht terug. Saskia, de directeur van ons hospice mailde me dat de onderzoekers me al voor waren geweest. Zij hadden Suzans actie meteen opgemerkt in de pers en er was al contact met haar gelegd. Later zouden zij haar interviewen en foto’s van haar maken.

Drie weken later sprak ikzelf met Suzan. Zij deed mij op haar eigen wijze verslag van de rollercoaster waarin zij de laatste maanden was beland. Op zoek naar een plek om te worden begraven had zij de nieuwe natuurbegraafplaats op de Veluwe ontdekt. Toen zij zich afvroeg hoe zij daar zou komen te liggen, had zij met haar ogen, vanaf haar voeten omhoog, haar lengte opgemeten. Zij was zich er opeens van bewust dat zij nooit op haar rug sliep, maar altijd op haar zij. Soms zelfs in de foetushouding. Zo was bij haar het plan geboren haar eigen kist te ontwerpen. Mede door haar achtergrond als meubelmaker lukte haar dit wonderwel in korte tijd. Ze ontwierp maar liefst vier varianten.

En nu keek Suzan mij opeens recht in de ogen vanuit mijn afscheidsboek. Slechts twee dagen na die 21e juni was zij overleden.

Het emotioneerde mij. Ik dacht terug aan haar nieuwjaarskaart met de woorden: Zullen we samen een eindje oplopen in 2016? Het oplopen heeft helaas maar kort geduurd.

Voorgoed zal haar foto mij blijven vergezellen!

Copyright information

© Bohn Stafleu van Loghum 2017

Authors and Affiliations

  • Gettie Kievit-Lamens
    • 1
  1. 1.

Personalised recommendations