Jeugd en Co

, Volume 10, Issue 6, pp 35–35 | Cite as

Uit de knel

  • Annemarie van Dijk
Article

Samenvatting

‘Op mijn tiende heb ik gebroken met mijn vader. De beste keuze die ik ooit heb gemaakt. Hij spoort niet, is nooit een echte vader geweest. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik vijf was. Een vechtscheiding was het, inclusief rechtszaken. Mijn drie jaar jongere zusje en ik bleven bij onze moeder wonen, maar moesten in de weekenden naar onze vader. Daar zagen we enorm tegenop.

Open image in new window

Martijn (21) • Probleem vechtscheiding ouders, sadistische vader, zieke moeder • Hulp gesprekken met ambulante hulpverlener

‘Op mijn tiende heb ik gebroken met mijn vader. De beste keuze die ik ooit heb gemaakt. Hij spoort niet, is nooit een echte vader geweest. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik vijf was. Een vechtscheiding was het, inclusief rechtszaken. Mijn drie jaar jongere zusje en ik bleven bij onze moeder wonen, maar moesten in de weekenden naar onze vader. Daar zagen we enorm tegenop. Hij was alleen met zichzelf bezig en wat wij deden, deugde nooit. Ook had hij veel kritiek op onze moeder. Dat deed pijn, want wij waren dol op haar, ze was er altijd voor ons.

Mijn vader heeft ons nooit geslagen, maar mishandelde ons geestelijk. Een keer móesten we van hem de hele middag buiten spelen, hartje winter. We waren verkleumd, maar hij hield de deur op slot. Heel sadistisch. Huilend belde ik later mijn moeder op: we willen weg! Maar zij kon niets doen vanwege de omgangsregeling. Dus besloot ik zelf: ik ga niet meer.

De zaak kwam voor de kinderrechter. Ik won omdat de zus van mijn vader, die zo’n beetje bij hem woonde, rookte als een ketter terwijl ik maar één long heb − ik ben geboren met een middenrifbreuk. Ik was opgelucht, maar ook verdrietig, want ik kon mijn zusje niet meer beschermen, die nog een paar jaar naar onze vader ging. Financieel kregen we het moeilijk. Mijn vader wilde geen alimentatie meer betalen en mijn moeder raakte haar baan kwijt. De rechtszaken over geld tegen mijn vader verloren we.

Omdat ik de enige man was in huis, voelde ik me altijd verantwoordelijk. Dat heeft me veel opgeleverd: ik ben heel zelfstandig. Maar ik had ook de neiging om alles op te kroppen. Mijn studie ging daardoor niet lekker, ik kon me totaal niet concentreren. De mentor van de mbo-opleiding die ik deed, regelde dat ik regelmatig kon praten met iemand van Stek Jeugdhulp. Dat hielp me. Bij een hulpverlener durf ik meer van mezelf te laten zien dan bij vrienden. Ik móet praten, weet ik nu, want als ik te veel opkrop, loop ik vast. Verder maak ik mijn hoofd helemaal leeg als ik aan mijn auto klus.

Sinds een tijdje weten we dat mijn moeder borstkanker heeft en nog maar kort zal leven. Een vreselijke klap. Ik ben nu veel bij mijn moeder om de laatste tijd van haar leven nog een beetje mooi te maken. Ze zorgde altijd voor mij, nu wil ik er voor haar zijn. Ergens ben ik bang als ik aan straks denk – dan moet ik alles zelf doen. Maar aan de andere kant voel ik me ook sterk. Ik kan bij mijn opa en oma terecht, werk als filiaalmanager bij een bouwmarkt en heb een leuke vriendin. Ik wil doorzetten om te overleven.’

Copyright information

© Bohn Stafleu van Loghum 2016

Authors and Affiliations

  • Annemarie van Dijk
    • 1
  1. 1.

Personalised recommendations