Jeugd en Co

, Volume 10, Issue 6, pp 14–14 | Cite as

Eva

  • Fokko Witteveen
Column
  • 131 Downloads

Samenvatting

In de vroege ochtend, als ik onze labrador Vito uitlaat, wandel ik in ons Achterhoekse dorp steevast langs een huis waar enkele gehandicapte kinderen en volwassenen begeleid wonen. In de tuin staat een metershoge schommel. Een stalen constructie die piept en kraakt, wat tot in de wijde omtrek is te horen.

In de vroege ochtend, als ik onze labrador Vito uitlaat, wandel ik in ons Achterhoekse dorp steevast langs een huis waar enkele gehandicapte kinderen en volwassenen begeleid wonen. In de tuin staat een metershoge schommel. Een stalen constructie die piept en kraakt, wat tot in de wijde omtrek is te horen. Een van de bewoners, de twintigjarige Eva, geniet iedere morgen van deze schommel. Heen en weer zwaaiend, zo hoog als ze maar kan, vertolkt ze de levensliederen van zangers als Marco Borsato, Guus Meeuwis en Andre Hazes. Elke dag opnieuw geniet ik intens als ik zie en hoor hoe blijmoedig Eva haar dag begint. Soms kan ik er jaloers op zijn, want bij mij begint niet iedere dag met een onbevangen gevoel. Laat staan dat ik ’s morgens altijd zingend met de hond op stap ga. Soms zit mijn kop al vol met kwesties die de aankomende werkdag op de agenda staan. Maar dankzij Eva krijg ik een flinke steun in de rug en kan ik mijn kopzorgen relativeren. Eva en haar medebewoners zijn niet weg te denken uit ons dorp. Zo doen ze volop mee aan het verenigingsleven en aan de talrijke evenementen. Daar zijn wij als dorpsgenoten onmundig trots op.

De volmaakte samenleving bestaat niet, sinds die andere Eva de verboden vrucht at om zo een einde maken aan het paradijs op aarde. Wel bestaat de inclusieve samenleving. Om die te bereiken, hebben we met elkaar nog wel een weg te gaan. Het stigmatiseren en buiten de samenleving plaatsen van kinderen en volwassenen met een stoornis, handicap of afwijkend gedrag zit diep verankerd in ons zorgsysteem. ‘Het herstel van het gewone leven in het gewone leven’ is al jarenlang mijn credo. Mede dankzij de zwaai- en zangkunsten van Eva kan ik deze visie met overtuiging blijven uitdragen. Het piepen en kraken van de schommel neem ik daarbij graag voor lief, net als alle andere omwonenden. De enige die blaft is Vito, maar dan wel met een kwispelende staart.

Copyright information

© Bohn Stafleu van Loghum 2016

Authors and Affiliations

  • Fokko Witteveen
    • 1
  1. 1.

Personalised recommendations