Denkbeeld

, Volume 30, Issue 2, pp 13–13 | Cite as

Romantisch dineren in het verpleeghuis

In de etalage
  • 85 Downloads

Samenvatting

Houdt het samenleven op als een partner naar het verpleeghuis verhuist? Nee, maar het wordt wel anders en dan moet je bedenken wat je graag wilt blijven doen met elkaar. Zo nodigt Ivo Meerstadt zijn Tineke tweemaal per week uit voor een romantisch diner. In het verpleeghuis.

Ivo Meerstadt en Tineke Molenaar lopen allebei tegen de tachtig en zijn 32 jaar bij elkaar. Hij was illustrator en typograaf, zij beeldend kunstenaar. Verliefd geworden in Haarlem, zijn woonplaats. Na een poosje trok Tineke bij Ivo in, maar de woning was krap, er was geen atelierruimte voor haar. En ze vonden de Randstad druk, te druk. Toen Ivo voor een project langere tijd in Leeuwarden moest zijn, raakte hij onder de indruk van de weidsheid en de rust van Friesland. Ivo en Tineke streken neer in één van de dorpen van de gemeente Ferwerderadiel. Ivo: ‘We kwamen hier voor de rust, maar we hebben ook altijd genoten van cultuur en uitgaan. Romantisch dineren in een stad in de buurt en daarna naar een toneel- of muziekvoorstelling. Vooral Tineke hield erg van Franse chansonniers als Hugues Afray. Trouwens, daar houdt ze nog steeds van.’

Maar Tineke kreeg dementie en twee jaar geleden ging het niet meer. Ivo had alle maatregelen getroffen die hij maar kon bedenken om het huis aan te passen en te voorkomen dat ze zou verdwalen, maar op het laatst werkte dat niet meer. ‘Ook met een gps raakte ze de weg kwijt en zwierf ze over de velden. Buren hebben haar onderkoeld uit het water moeten vissen. En ze klom in huis over een traphekje en donderde van de trap af.’ Tineke liep gecompliceerde botbreuken op en moest worden opgenomen in het ziekenhuis. Het daaropvolgende tijdelijke verblijf in een naburig verpleeghuis werd niet lang daarna definitief. Verzorgende Marlies was hun contactpersoon. ‘Ze vroeg me wat we samen fijn vonden en wat we wilden blijven doen,’ vertelt Ivo en schiet in de lach: ‘Het eerste wat in me opkwam was ‘‘romantisch dineren’’. Daar had Marlies wel oren naar. Ze zei: “Dan regel jij de wijn, kaarslicht en muziek, en dan doen wij de rest.’’’

Kaarsen en damast

Sindsdien dineren Ivo en Tineke tweemaal per week op haar kamer. Marlies had chique borddeksels met porseleinen borden geregeld. En het hoofd huishouding Epke vond het allemaal prachtig en bood aan het diner op te dienen. Op deze dagen loopt Ivo eerst naar de keuken om te vragen hoeveel tijd hij nog heeft. Daarna gaat hij naar Tinekes kamer om haar een knuffel te geven. Hij dekt de tafel met wit damast en de wijnglazen, servetten en het bestek van thuis. Terwijl Tineke verbaasd zit toe te kijken, steekt Ivo twee kaarsen aan en sluit de gordijnen. Dan zet hij de cd van Hugues Afray op – romantischer dan Et la nuit dans tes bras (En ’s nachts in je armen) kan eigenlijk niet – en nodigt hij Tineke uit om aan tafel te komen. Ivo schenkt de wijn in en samen proosten ze op de liefde. Niet lang daarna verschijnt Epke met de twee borden en kan het romantisch dineren beginnen.

Copyright information

© Stichting Tijdschrift voor Psychogeriatrie 2018

Authors and Affiliations

  1. 1.

Personalised recommendations