Advertisement

Exploring Itinerant Crime Groups

  • Stijn Van DaeleEmail author
  • Tom Vander Beken
Article

Abstract

Starting a decade ago, property crimes by Eastern European crime gangs have gained attention of Belgian law enforcement agencies. Due to the mobile nature of these groups, the term ‘itinerant crime groups’ has been used. The aim of this article is to explore what is incorporated in this term. By analyzing 27 case files, a large degree of variation is revealed. Groups differ in size, organizational structure, offender characteristics, the crimes in which they are involved and the methods they use. Following these features, two main types of itinerant crime groups can be distinguished, each with their own diversity. As such, the observed heterogeneity is larger than we might suspect by looking at the policy definition of the phenomenon.

Keywords

Case file analysis Eastern European crime Itinerant crime groups Organized crime Property crime 

Notes

Acknowledgements

The authors would like to thank the Belgian Federal Police and its officials who took the time to talk to us, helped us find our way through the case files and revealed additional information on the difficulties they encountered.

References

  1. Actieplan van de Regering, FOD Justitie, FOD Kanselarij van de Eerste Minister, and FOD Binnenlandse zaken (22/03/2007). De aanpak van de rondtrekkende dadergroeperingen: een actualisatie: Federale Politie.Google Scholar
  2. Belgian Ministerial College (2004). Kadernota Integrale Veiligheid.Google Scholar
  3. Bennett, T., & Wright, R. (1984). Burglars on burglary. Aldershot: Gower.Google Scholar
  4. Bernasco, W. (2006). Co-offending and the choice of target areas in burglary. Journal of Investigative Psychology and Offender Profiling, 3(3), 139–155.CrossRefGoogle Scholar
  5. Brantingham, P., & Brantingham, P. (1981). Notes on the geometry of crime. In P. Brantingham & P. Brantingham (Eds.), Environmental criminology (pp. 27–54). Beverly Hills: Sage.Google Scholar
  6. Bruinsma, G., & Bernasco, W. (2004). Criminal groups and transnational markets: a more detailed examination on the basis of social network theory. Crime Law and Social Change, 41(1), 79–94.CrossRefGoogle Scholar
  7. Canter, D., & Larkin, P. (1993). The environmental range of serial rapists. Journal of Environmental Psychology, 13(1), 63–69.CrossRefGoogle Scholar
  8. De Cock, K. (2006). De rondtrekkende daders aan het woord. In B. De Ruyver (Ed.), Rondtrekkende daders: grensoverschrijdend beleid (pp. 45–51). Brussels: Politeia.Google Scholar
  9. De Cock, K. (2007). Rondtrekkende daders: wie zijn ze, wat drijft hen? Politiejournaal-Politieofficier, (2), 6-9.Google Scholar
  10. De Raedt, E. (2006a). Beeldvorming inzake dievenbendes: let's have insight to see inside. In B. De Ruyver (Ed.), Rondtrekkende dadergroepen: grensoverschrijdend beleid (pp. 23–26). Brussels: Politeia.Google Scholar
  11. De Raedt, E. (2006b). Rondtrekkende daders: dynamiek in de criminele markt. In B. De Ruyver (Ed.), Rondtrekkende dadergroepen: grensoverschrijdend beleid (pp. 39–44). Brussels: Politeia.Google Scholar
  12. De Ruyver, B. (2006a). Ten geleide. In B. De Ruyver (Ed.), Rondtrekkende dadergroepen: Grensoverschrijdend beleid (pp. 5–8). Brussel: Politeia.Google Scholar
  13. De Ruyver, B. (Ed.). (2006b). Rondtrekkende dadergroepen: grensoverschrijdend beleid. Brussels: Politeia.Google Scholar
  14. Dienst voor het Strafrechtelijk Beleid. (2005). Jaarrapport 2005: georganiseerde criminaliteit in België 2003-2004. Brussels: Politeia.Google Scholar
  15. Dienst voor het Strafrechtelijk Beleid. (2007). Jaarrapport 2007: georganiseerde criminaliteit in België 2005-2006. Brussels: Politeia.Google Scholar
  16. Dortans, H. (2007). Jahresbericht 2006: Eigentums- und Waffenkriminalität. Düsseldorf: LKA Nordrhein-Westfalen.Google Scholar
  17. Dupuis, B. (2004). Rondtrekkende dadergroeperingen: de zon komt op in het oosten... Inforevue(Juni), 34-37.Google Scholar
  18. Huisman, S., & Van der Laan, F. (2005). Mobiel banditisme: ongestraft of afgestraft? Het Tijdschrift voor Politie, (3), 20-24.Google Scholar
  19. James, Z. (2007). Policing marginal spaces: controlling gypsies and travellers. Criminology and Criminal Justice, 7(4), 367–389.CrossRefGoogle Scholar
  20. Kleemans, E. (1996). Strategische misdaadanalyse en stedelijke criminaliteit. Enschede: Universiteit Twente.Google Scholar
  21. Kruize, P. (2007). Analyse van geregistreerde helingzaken. In D. Van de Mheen & P. Gruter (Eds.), Helingpraktijken onder de loep: impressies van helingcircuits in Nederland (pp. 33–62). Den Haag: Boom Juridische uitgevers.Google Scholar
  22. Lu, Y. (2003). Getting away with the stolen vehicle: an investigation of journey-after-crime. The Professional Geographer, 55(4), 422–433.CrossRefGoogle Scholar
  23. Lyman, M., & Potter, G. (1997). Organized crime. Upper Saddle River: Prentice Hall.Google Scholar
  24. Marro, P. (2002). La délinquance itinérante en France en provenance des PECO. Paper presented at the International colloquium ‘la politique et la gestion de flux migratoires dans la perspective de l’élargissement: sécurité nationale et stabilité sociale.Google Scholar
  25. Nee, C., & Meenaghan, A. (2006). Expert decision making in burglars. British Journal of Criminology, 46(5), 935–949.CrossRefGoogle Scholar
  26. Palmer, E., Holmes, A., & Hollin, C. (2002). Investigating burglars‘ decisions: factors influencing target choice, method of entry, reasons for offending, repeat victimisation of a property and victim awareness. Security Journal, 15(1), 7–18.CrossRefGoogle Scholar
  27. Paulussen, L. (2007). Strategisch rapport sedentaire dadergroepen. s.l.: Federale Politie (protected document).Google Scholar
  28. Ponsaers, P. (2004). Rondtrekkende dadergroepen: rationele Nederlandse criminologen en irrationele criminelen in Vlaanderen. Tijdschrift voor Criminologie, Jubileumuitgave, 15–23.Google Scholar
  29. Rattner, A., & Portnov, B. (2007). Distance decay function in criminal behaviour: a case of Israel. Annals of Regional Science, 41(3), 673–688.CrossRefGoogle Scholar
  30. Rengert, G., Piquero, A., & Jones, P. (1999). Distance decay reexamined. Criminology, 37(2), 427–446.CrossRefGoogle Scholar
  31. Segaert, S. (2006). Criminele processen: heling en buit bij Roemeens rondtrekkende dadergroepen en communicatie bij rondtrekkende dadergroepen. In B. De Ruyver (Ed.), Rondtrekkende dadergroepen: grensoverschrijdend beleid (pp. 27–38). Brussel: Politeia.Google Scholar
  32. Spapens, T., & Fijnaut, C. (2005). Criminaliteit en rechtshandhaving in de Euregio Maas-Rijn, 1: De problemen van transnationale (georganiseerde) criminaliteit en de grensoverschrijdende politiële, justitiële en bestuurlijke samenwerking. Antwerpen: Intersentia.Google Scholar
  33. Stichting Maatschappij Veiligheid en Politie. (2006). Tegenhouden van mobiel banditisme. Dordrecht: SMVP.Google Scholar
  34. Sutton, M. (1998). Handling stolen goods and theft: a market reduction approach. London: Home office research and statistics directorate.Google Scholar
  35. Tillyer, M., & Kennedy, D. (2008). Locating focused deterrence approaches within a situational crime prevention framework. Crime Prevention and Community Safety, 10(2), 75–84.CrossRefGoogle Scholar
  36. Van Daele, S. (2008). Organised property crimes in Belgium: the case of the ‘itinerant crime groups’. Global Crime, 9(3), 241–247.CrossRefGoogle Scholar
  37. Van Daele, S., Vander Beken, T., & De Ruyver, B. (2008). Rondtrekkende dadergroepen: een empirische toets. Panopticon, 29(4), 25–39.Google Scholar
  38. Van der Kemp, J., & Van Koppen, P. (2007). Finetuning geographical profiling. In R. Kocsis (Ed.), Criminal profiling: international perspectives in theory, practice, and research (pp. 347–364). Totowa: Humana.Google Scholar
  39. Van der Laan, F., & Weenink, A. (2005). Eindrapportage van het project Polaris: Mobiel banditisme uit Polen en Litouwen. Zwolle: Korps Landelijke Politiediensten.Google Scholar
  40. Van Koppen, P., & De Keijser, J. (1997). Desisting distance decay: on the aggregation of individual crime trips. Criminology, 35(3), 505–515.CrossRefGoogle Scholar
  41. Verwee, I., Ponsaers, P., & Enhus, E. (2007). Inbreken is mijn vak: textuur en praktijk van woninginbraak. Den Haag: Boom Juridische Uitgevers.Google Scholar

Copyright information

© Springer Science+Business Media B.V. 2010

Authors and Affiliations

  1. 1.Institute for International Research on Criminal Policy (IRCP)Ghent UniversityGentBelgium

Personalised recommendations