Advertisement

Jeugdbeleid

pp 1–13 | Cite as

Eigen Kracht-conferentie is een besluitvormingsmodel, geen hulpverlening

Een reactie op het onderzoek van Sharon Dijkstra
  • Hedda van LieshoutEmail author
Article
  • 16 Downloads

Samenvatting

Dijkstra beschrijft in dit nummer van Jeugdbeleid haar promotieonderzoek naar de effectiviteit van een Eigen Kracht-conferentie (EK-c). Dat onderzoek deed nogal wat stof opwaaien: zo zou er weinig bewijs zijn voor de effectiviteit van EK-conferenties in de jeugdzorg.

In dit artikel wordt betoogd dat het onderzoek van Dijkstra andere uitgangspunten heeft dan die van de Eigen Kracht-conferenties. Zo is de EK‑c een besluitvormingsmodel en geen hulpverlening, waardoor vergelijkingen met andere hulpverlening (van wijkteams bijvoorbeeld) weinig zinvol is. In de indeling van de gezinnen in het onderzoek van Dijkstra door de computer in een groep met ‘wel EKC’ en een groep met ‘niet EKC’ [NB door Dijkstra wordt de afkorting EKC gebruikt voor Eigen Kracht-conferentie; in dit artikel EK-c] wordt er geen rekening gehouden met de motivatie van betrokkenen voor deelname, terwijl motivatie bij een EK‑c een voorwaarde is.

Een EK‑c functioneert als een brug tussen families (leefwereld) en professionals (systeemwereld) waardoor het vormgeeft aan de noodzakelijke transformatie van jeugdhulp. Dijkstra heeft de Eigen Kracht-conferenties voor haar onderzoek niet juist ingezet, zo is een belangrijke conclusie.

Literatuur

  1. Bosma, H. (2009). Een plan van allemaal: professionals over eigen kracht. Zwolle: Eigen Kracht Centrale.Google Scholar
  2. Clarijs, M. A. J. (2013). Tirannie in de jeugdzorg: een onderzoek naar de mogelijkheid van beleidsveranderingen. Amsterdam: SWP.Google Scholar
  3. Dijkstra, S. (2019). Balancing the scale of responsibility: the effectiveness of family group conferencing in child welfare. Amsterdam: Universiteit van Amsterdam.Google Scholar
  4. Dijkstra, S., Creemers, H., Asscher, J., Deković, M., & Stams, G. J. (2019). De effectiviteit van Eigen Kracht-conferenties in de jeugdzorg. Jeugdbeleid, 13(4).  https://doi.org/10.1007/s12451-019-00220-z CrossRefGoogle Scholar
  5. Jagtenberg, R., Hulst, B. van, & Roo, A. de (2011). Maatschappelijke opbrengsten van Eigen Kracht-conferenties in het kader van geïndiceerde jeugdzorg trajecten met een toespitsing op multi-probleem gezinnen. Delft/Rotterdam: Technische Universiteit Delft/Mediation Research.Google Scholar
  6. Labrujere, H. (2018). Bouwen op sociale veerkracht. Amsterdam: Kringwijs.Google Scholar
  7. Roo, A. de, Jagtenberg, R., Boom, E. van der, & Vrielink, S. (2019). De netwerkkracht van de Rotterdammer in het sociaal domein: een onderzoek naar activering van netwerken via Wijkteams en Eigen Kracht-conferenties. Rotterdam: Erasmus University Rotterdam.Google Scholar
  8. Schuurman, M., & Mulder, C. (2012). Besparingen door Eigen Kracht-conferenties in de Stadsregio Amsterdam: resultaten van vervolgonderzoek. Nieuwegein, Ermelo: Kalliope Consult/Antropol.Google Scholar
  9. Sundell, K. (2003). Continuing social services programs for children and parents. Stockholm: Stockholm Social Services Administration, Research and Development Office.Google Scholar
  10. Sundell, K., & Vinnerljung, B. (2004). Outcomes of family group conferencing in Sweden: a 3‑year follow-up. Child Abuse & Neglect, 28(3), 267–287.CrossRefGoogle Scholar

Copyright information

© Bohn Stafleu van Loghum is een imprint van Springer Media B.V., onderdeel van Springer Nature 2019

Authors and Affiliations

  1. 1.ZwolleNederland

Personalised recommendations