Samenvatting
Binnen de geïntegreerde eerstelijnszorg is de psychologische hulpverlening in beweging. In de eerstelijnssetting is het koppel van huisarts en maatschappelijk werkende aangevuld met de eerstelijnspsycholoog. De tweede lijn heeft een lange periode van centralisatie achter de rug via Riagg naar ggz, maar zoekt de laatste tijd weer meer aansluiting bij de eerste lijn, bijvoorbeeld door de inzet van spv’ers in de huisartspraktijk. Sinds kort is het mogelijk het eerstelijnsteam uit te breiden met een POH-ggz, waardoor niet alleen de huisarts ontlast wordt, maar de mogelijkheden voor substitutie van tweede naar eerste lijn ook toenemen.
In dit artikel wordt de geïntegreerde psychologische zorg bekeken vanuit het perspectief van de eerstelijnspsycholoog. Na de plaatsbepaling wordt aandacht besteed aan het huidige netwerk van eerstelijnspsychologen in Nederland. Eerstelijnspsychologen sluiten in hun visie en werkwijze immers sterk aan bij de persoonlijke, continue en integrale zorg van huisartsen. In de toekomst zullen eerstelijnspsychologen ook hun eigen ondersteunende krachten aantrekken, zoals hbo-psychologen. Dit netwerk van nieuwe functies moet nog verder gestalte krijgen. Voor een belangrijk deel is dit iets wat zich in de praktijk van de samenwerking kan oplossen. Hiervoor is het wel van belang dat de onderlinge communicatie een goede kwaliteit heeft.
Literatuur
- 1.Derksen J. Psychologische hulp in de eerste lijn. Baarn: Nelissen, 1982.Google Scholar
- 2.Derksen J. Clinical psychologists in the primary health care system in the Netherlands. American Psychologist 1986;41:313-4.Google Scholar
- 3.Derksen J (ed.). De samenwerking tussen psycholoog en huisarts. Lisse: Swets Publishing Service, 1987.Google Scholar
- 4.Derksen J. Primary care Psychologists in the Netherlands: 30 years of experience. Profession Psychology: Research and Practice 2009;40:493-501.Google Scholar
- 5.LVE. Jaarbericht landelijke vereniging van eerstelijnspsychologen. Amsterdam: LVE, 2010.Google Scholar
- 6.Derksen J. De eerstelijnspsycholoog in relatie tot het RIAGG en het AMW: een voorstel tot taakafbakening. De Psycholoog 1989;1:31-6.Google Scholar
- 7.American Psychiatric Association. Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fourth edition, Text Revision. Washington DC: American Psychiatric Association, 2000.Google Scholar
- 8.Borrel-Carrió F, Suchman A, Epstein R. The biopsychosocial model 25 years later: principles, practice, and scientific inquiry. Annuals of Family Medicine 2004;2:576-82.Google Scholar
- 9.Black M, Nabors L. Behavioral and developmental problems of children in primary care: opportunities for psychologists. In: Frank R, McDaniel S, Bray J, Helding M. Primary Care Psychology. New York: American Psychological Association, 2004, p. 189-207.Google Scholar
- 10.Cummings N, O’Donohue W, Cummings J. The financial dimension of integrated behavioral/primary care. Journal of Clinical Psychology in Medical Settings 2009;16:31-9.Google Scholar
- 11.Derksen J, Staak C van der (red). Behandelingsstrategieën voor de eerstelijnspsycholoog. Houten: Bohn Stafleu Van Loghum, 2000.Google Scholar
- 12.Tiemens B, Hutschemaeckers G, Kaasenbrood A. Stepped care as decision model – more than just stepwise interventions. Maandblad Geestelijke Volksgezondheid 2004;59:916-30.Google Scholar