Directieve therapie

, Volume 29, Issue 1, pp 69–73 | Cite as

Cliënten zijn veranderingsbereid

Misverstanden en mythes

Samenvatting

Therapeuten zijn opgeleid om mensen te helpen. Ze gaan er daarom van uit dat cliënten die tegenover hen zitten, geholpen willen worden. Meestal is dat ook zo. Therapeuten vooronderstellen echter ook dat cliënten die geholpen willen worden, bereid zijn zelf te veranderen en zich daar actief voor in te zetten. Ondanks hun lijdensdruk is dat echter lang niet altijd het geval. Bijna alle cliënten willen hulp, maar soms is het voldoende alleen maar over het probleem te praten. Regelmatig wil men dat vooral anderen veranderen, of de omgeving. En vaak is men niet in staat of bereid zelf veel inspanning te leveren. Het misverstand is dus dat cliënten die hulp zoeken, per definitie veranderingsbereid zijn.

This is a preview of subscription content, log in to check access.

Referenties

  1. Anthis, K.S. (2002). On the calamity theory of growth: The relationship between stressful life events and changes in identity over time. Identity, 2(3), 229-240.Google Scholar
  2. Brewin, C.R. (2006). Understanding cognitive behaviour therapy: A retrieval competition account. Behaviour Research and Therapy, 44, 765-784.Google Scholar
  3. Dowd, E.T. (1999). Why don’t people change? What stops them from changing? An integrative commentary on the special issue on resistance. Journal of Psychotherapy Integration, 9(1), 119-131.Google Scholar
  4. Egmond, J.J. van (2005). Secondary Gain in Psychiatry. Academisch proefschrift Vrije Universiteit Amsterdam. Deventer: Stichting Adhesie.Google Scholar
  5. Elkin, R.A., & Leippe, M.R. (1986). Psysiological arousal, dissonance, and attitude change: evidence for a dissonance-arousal link and a ‘don’t remind me’ effect. Journal of Personality and Social Psychology, 51(1), 55-65.Google Scholar
  6. Evans, L., & Delfabbro, P.H. (2005). Motivators for change and barriers to help-seeking in Australian problem gamblers. Journal of Gambling Studies, 21(2), 133-155.Google Scholar
  7. Hartzema, R. (2008). Boeddhistische Psychologie. Amsterdam: Karnak.Google Scholar
  8. Hurley, S., & Chater, N. (2005). Perspectives on imitation: From neuroscience to social science: Vol. 2: Imitation, human development, and culture. Cambridge: Mitt Press.Google Scholar
  9. Iacobino, M. (2008). Het spiegelende brein. Over inlevingsvermogen, imitatiegedrag en spiegelneuronen. Amsterdam: Uitgeverij Nieuwezijds.Google Scholar
  10. Maddux, J.E. (2002). Self-efficacy, adaptation, and adjustment: theory, research, and application. New York: Plenum Press. Google Scholar
  11. Maciejewski, P.K., Prigerson, H.G., & Mazure, C.M. (2000). Self-efficacy as a mediator between stressful life events and depressive symptoms. British Journal of Psychiatry, 176, 373-378.Google Scholar
  12. Mieras, M. (2007). Ben ik dat? Wat hersenonderzoek vertelt over onszelf. Amsterdam: Nieuw Amsterdam Uitgevers.Google Scholar
  13. Pockett, S., Banks, W.P., & Gallagher, S. (eds.) (2006). Does consciousness cause behaviour? Cambridge: Mitt Press.Google Scholar
  14. Polivy, J. & Herman, C.P. (2002). If at first you don’t succeed. False hopes of self-change. American Psychologist, 57 (9), 677-689.Google Scholar

Copyright information

© Bohn Stafleu van Loghum 2009

Authors and Affiliations

  1. 1.

Personalised recommendations