Advertisement

Tijdschrift voor Psychotherapie

, Volume 18, Issue 1, pp 25–28 | Cite as

Verslag van de studiemiddag ‘Milieutherapie: no therapy–time to waste’, Duffel, 26 april 1991

  • M. H. L. Daemen
Gehoord
  • 8 Downloads

semenvatting

Jarenlang was de milieutherapie in Vlaanderen een ondergeschoven kindje. Vernieuwingsbewegingen zoals de ‘therapeutic community movement’ kregen er nauwelijks vaste voet aan de grond, zodat enkele generaties psychiaters en psychologen – waaronder ondergetekende – hun heil gingen zoeken in Nederland. Wanneer men dan een uitnodiging met een dergelijke veelbelovende titel uit het Vlaamse Duffel ontvangt, is de nieuwsgierigheid meteen geprikkeld. En toeval of niet: bij nader inzien bleken drie van de vijf sprekers op deze studiemiddag eveneens ‘verloren zonen’ te zijn. Allen reeds geruime tijd werkzaam in Nederland lieten Rylant, Delimon en Carpentier deze gelegenheid om over hun ervaringen met milieutherapie te getuigen niet onbenut.

Literatuur

  1. Balint, M. (1968). The basic fault. Therapeutic aspects of regression. Londen: Tavistock.Google Scholar
  2. Cumming, J., & Gumming, E. (1962). Ego and milieu. Theory and practice of environmental therapy. Chicago: Aldine.Google Scholar
  3. Janzing, C., & Lansen, J. (1985). Milieutherapie. Het arrangement van de klinischtherapeutische setting. Assen: Van Gorcum.Google Scholar
  4. Jongerius, P.J., & Rylant, R.F.A. (1989). Milieu als methode. Theorie en praktijk van de methodische milieuhantering in de GGZ . Amsterdam: Boom.Google Scholar

Copyright information

© Bohn Stafleu van Loghum 1992

Authors and Affiliations

  • M. H. L. Daemen
    • 1
  1. 1.

Personalised recommendations