Kind en adolescent

, 14:144 | Cite as

Zelfwaardering bij kinderen met antisociaal gedrag

Klinische beschouwing van empirische bevindingen
  • W. Matthys
Article

semenvatting

De klinische indruk dat kinderen met antisociaal gedrag een lage zelfwaardering hebben, wordt in toenemende mate door empirisch onderzoek bevestigd. Het ontstaan van deze lage zelfwaardering schrijven we toe aan de geringe waardering van anderen voor het kind als persoon, voor zijn gedrag en zijn prestaties. Omdat niet aangetoond werd dat een lage zelfwaardering een rol speelt in het ontstaan van antisociaal gedrag, vormt het vergroten van de zelfwaardering geen primair doel in de behandeling. Het vergroten van de zelfwaardering wordt indirect wel nagestreefd door het kind adequater sociaal gedrag te leren. Dit leerproces kan bij sommige kinderen verstoord worden door de narcistische afweer van hun lage zelfwaardering.

self–esteem antisocial behaviour aggressive behaviour 

Summary

There is growing empirical evidence of low self–esteem in children with antisocial behaviour. The development of a low self–esteem in these children is attributed to other's negative opinions toward the antisocial child. Since there is no evidence that low self–esteem causes antisocial behaviour, improving the antisocial child's self–worth is not a primary goal in treatment; this improvement, however, can be obtained indirectly when the antisocial child learns more adequate skills for solving social problems. Some antisocial children defend themselves narcissistically against their low self–esteem; this complicates their treatment.

This is a preview of subscription content, log in to check access.

Literatuur

  1. American Psychiatric Association (1987). Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (Third edition, revised). Washington DC: American Psychiatric Association.Google Scholar
  2. Blöte, A. & Curfs, L. (1986). Het gebruik van de Conners Teacher Rating Scale in Nederland. Nederlands Tijdschrift voor de Psychologie , 41, 226–236.Google Scholar
  3. Burdett, K. & Jensen, L. (1983). The self–concept and aggressive behavior among elementary school children from two socio–economic areas and two grade levels. Psychology in the School, 20, 370–375.CrossRefGoogle Scholar
  4. Cillessen, A. (1991). The self–perpetuating nature of children's peer relationships. Academisch proefschrift. Kampen: Mondiss.Google Scholar
  5. Coie, J., Dodge, K. & Kuppersmidt, J. (1990). Peer group behavior and social status. In S. Asher & J. Coie (Eds.), Peer Rejection in Childhood (pp. 17–59). Cambridge: Cambridge University Press.Google Scholar
  6. Cooley, C. (1902). Human nature and the social order. New York: Scribner.Google Scholar
  7. Fiske, S. & Taylor, S. (1991). Social cognition. New York: Random House.Google Scholar
  8. Harter, S. (1985). Manual for the self–perception profile for children. Denver: University of Denver.Google Scholar
  9. Harter, S. (1987). The determinants and mediational role of global self–worth in children. In N. Eisenberg (Ed.), Contemporary topics in developmental psychology (pp. 219–242). New York: Wiley.Google Scholar
  10. Hoare, P., Elton, R., Greer, A. & Kerley, S. (1993). The modification and standardisation of the Harter self–esteem questionnaire with Scottish school children. European Child and Adolescent Psychiatry, 2, 19–33.CrossRefGoogle Scholar
  11. Lochman, J., & Lampron, L. (1986). Situational social problem–solving skills and self–esteem of agressive and nonaggressive boys. Journal of Abnormal Child Psychology, 14, 605–617.CrossRefPubMedGoogle Scholar
  12. Matthys, W. (1990). De zelf/ander–representaties van gedragsgestoorde kinderen. Een empirisch onderzoek naar interne objectrelaties. Academisch proefschrift. Amsterdam/Lisse: Swets & Zeitlinger.Google Scholar
  13. Mattys, W. (1992). Antisociale gedragsstoornissen. In F. Verhulst en F. Verhey (Red.), Kinder– en jeugdpsychiatrie; onderzoek en diagnostiek. Assen/Maastricht: Van Gorcum.Google Scholar
  14. Matthys, W. (1993). De klinische behandeling van kinderen met een antisociale of een oppositionele gedragsstoornis. In C. Hoogduin, O. Schnabel, W. Vandereycken & F. Verhulst (Red.), Jaarboek voor psychiatrie en psychotherapie (pp. 163–174). Houten/Zaventem: Bohn Stafleu Van Loghum.Google Scholar
  15. Matthys, W., Cuperus, J. & Waaijer, M. (in druk). Sociale probleemoplossing bij kinderen met antisociaal gedrag. In S. van Hekken, J. Stolk, W. Slot & J. Veerman (Red.), Wetenschap en praktijk in discussie. Amersfoort: College uitgevers.Google Scholar
  16. Mead, G. (1934). Mind, self and society. Chicago: University of Chicago Press.Google Scholar
  17. Patterson, G., Reid, J. & Dishion, T. (1992). Antisocial boys. Eugene, OR: Castalia.Google Scholar
  18. Rietvelt, R. (1991). Zelfwaardering van jongens met en zonder agressief gedrag. Doctoraalscriptie Rijksuniversiteit Utrecht.Google Scholar
  19. Slaby, R. & Guerra, N. (1988). Cognitive mediators of aggression in adolescent offenders: 1. Assessment. Developmental Psychology , 24, 580–588.Google Scholar
  20. Straathof, M., Treffers, Ph., Siebelink, B. & Goedhart, A. (1991). Eigenwaarde en competentiebeleving: Een onderzoek bij 8–12 jaar oude kinderen op een polikliniek kinderspsychiatrie. Tijdschrift voor Psychiatrie, 33, 375–390.Google Scholar
  21. Veerman, J.W. (1989). De competentiebelevingsschaal voor kinderen ( CBSK ). Een experimentele handleiding. Duivendrecht: Paedologisch Instituut, Episcript nr. 9.Google Scholar
  22. Veerman, J.W. (1991). Zelfbeoordelingen van jongens opgenomen in een psychiatrisch centrum. Kind en Adolescent, 12, 233–235.Google Scholar
  23. Zimet, S. & Farley, G. (1987). How do emotionally disturbed children report their competencies and self–worth? Journal of the Academy of Child and Adolescent Psychiatry, 26, 33–38.CrossRefGoogle Scholar

Copyright information

© Bohn Stafleu van Loghum 1993

Authors and Affiliations

  • W. Matthys
    • 1
  1. 1.

Personalised recommendations