Goedkeuring van geneesmiddelenonderzoek
- 7 Downloads
Samenvatting
Klinisch geneesmiddelenonderzoek (KGO; in Engelstalige publicaties bekend als ‘clinical trials’) is een noodzakelijk kwaad. Hoewel de rechten en de integriteit van de patiënt als proefpersoon gewaarborgd lijken door nationale en Europese wetgeving en ‘mondiale’ gedragscodes (Helsinki 1989), alsook door onderling toezicht (ethische commissie, geneesmiddelenonderzoekethische commissie), kan de praktijk daarvan afwijken. De druk vanuit de geneesmiddelenindustrie om, al dan niet met financiële en andere beloningen in het vooruitzicht, mee te werken aan het klinisch testen van nieuwe farmaca, is groot. Naast marketing- en publicatiedwang (‘publish or perish’), is er vaak reden om bestaande onderzoeken over te doen, omdat er vragen open zijn gebleven. Een van de grootste problemen daarbij is dat onderzoekers niet altijd op de hoogte (kunnen) zijn van voorgaande resultaten. Wanneer een geneesmiddel niet effectief blijkt (waarbij men onderscheid moet maken tussen ‘niet-bewezen werkzaam’ en ‘bewezen niet-werkzaam’!), komt dit niet altijd in de openbaarheid. We komen hier nog op terug.
Literatuur
- Savulescu J et al. BMJ 1996; 313: 1390-3.PubMedGoogle Scholar
- Weijer C et al. New Scient 1996; 149; 47.CrossRefGoogle Scholar
- Wise P et al. BMJ 1996; 313; 1245-8.PubMedGoogle Scholar
- World Medical Association. Declaration of Helsinki, september 1989; section II.3.Google Scholar
- Zelen M. N Engl J Med 1979; 300; 1242-5.PubMedCrossRefGoogle Scholar