Advertisement

Medisch Farmaceutische Mededelingen

, Volume 36, Issue 2, pp 39–39 | Cite as

Zijn ACE-remmers ook teratogeen in het eerste trimester van de zwangerschap?

Diversen
  • 14 Downloads

Ofschoon er over het gebruik van ACE-remmers in de zwangerschap onvoldoende onderzoek is verricht om de schadelijkheid kwantitatief te kunnen beoordelen, is deze groep geneesmiddelen tijdens de gehele zwangerschap gecontraïndiceerd. Er zijn namelijk veel casuïstische mededelingen over neonatale longhypoplasie, intra-uteriene groeivertraging, persisterende ductus arteriosus Botalli en schedelhypoplasie na blootstelling van de ongeboren vrucht. Bovendien is als gevolg van de farmacologische activiteit van ACE-remmers foetale hypotensie mogelijk, die gepaard gaat met foetale/neonatale oligurie en oligohydramnion. Ook is renale tubulaire dysplasie beschreven als typisch foetaal effect van ACE-remmers. De schadelijkheid is met name te verwachten na toepassing van ACE-remmers tijdens het tweede en derde trimester van de zwangerschap (vgl. MFM1995; 33: 383). Het is niet bekend of blootstelling alléén tijdens het eerste trimester een schadelijk effect heeft op de ongeborene.

In de Journal of the American Medical Association werd recent melding gemaakt van een oriënterend onderzoek door de overkoepelende organisatie van teratologie-informatiecentra in Noord-Amerika. Hieruit bleek dat er bij 66 vrouwen, die uit zichzelf rapporteerden alleen gedurende het eerste trimester van hun zwangerschap een ACE-remmer te hebben gebruikt, géén sprake was van renale tubulaire dysplasie bij de uit die zwangerschappen geboren kinderen. Hierbij dient men echter bedacht te zijn op selectie-bias. Bovendien werd er niet gekeken naar andere ACE-geassocieerde afwijkingen.

Aan een vervolgonderzoek namen 79 vrouwen deel. Van hen had 84% een ACE-remmer gebruikt in het eerste trimester. Bij deze groep werden 48 (61%) levend geborenen geteld, en maar liefst 18 (23%) gevallen van spontane abortus. Dit abortus-percentage lijkt opvallend hoog, maar er is geen vergelijking met een onbehandeld cohort gemaakt. Bij drie van de 48 levend geborenen werd intra-uteriene groeivertraging vastgesteld. Een ander kind had een open ductus arteriosus die chirurgisch moest worden behandeld. Het is onduidelijk in hoeverre er een oorzakelijk verband kan worden gelegd met het ACE-gebruik. Daarvoor was het onderzoek te klein van opzet en waren er ook andere risicofactoren aanwijsbaar (zoals maternale hypertensie). Opvallend is wel dat er ook in dit onderzoek bij de kinderen geen gevallen van renale tubulaire dysplasie werden gerapporteerd.

Op grond van dit onderzoek kan er geen antwoord worden gegeven op de vraag of ACE-remmers teratogeen zijn in het eerste trimester van de zwangerschap. De spaarzaam beschikbare gegevens duiden er echter op dat ACE-gebruik in het eerste trimester tot dezelfde defecten bij de nakomelingen kan leiden als bij gebruik in het tweede en derde trimester. Anders gezegd: ACE-remmers zijn gecontraïndiceerd bij (mogelijke) zwangerschap en omgekeerd. Als men echt een ACE-remmer nodig heeft, heeft men een ziekte waarbij zwangerschap uiterst ongewenst is (ernstig hartfalen of diabetische nefropathie).

Literatuur

  1. Feldkamp M et al. JAMA 1997; 277: 1193-4.CrossRefGoogle Scholar

Copyright information

© Bohn Stafleu van Loghum 1998

Personalised recommendations