Euphytica

, Volume 6, Issue 1, pp 64–76

The development of the original European carrot material

  • O. Banga
Article

Summary

  1. 1.

    European carrot improvement began with material imported from the Arab countries. It consisted of a purple type, called “red” by authors before about 1700, and a yellow type growing largely above the ground.

     
  2. 2.

    The purple carrot played a role in France during the 14th–17th centuries, in the Netherlands during the 15th–18th centuries, and in Germany during the 18th and possibly the 19th centuries. At first the purple carrot probably was the main type grown, later its use became very limited.

     
  3. 3.

    The yellow carrot became more generally used than the purple. It gradually spread throughout Europe and probably started superseding the purple in the 16th century.

     
  4. 4.

    The white and the orange carrots were probably selected from the yellow.

     
  5. 5.

    During the 17th and 18th centuries the white carrots were used in the French kitchen. In other countries they never became as popular as in France.

     
  6. 6.

    The first orange coloured garden carrots were produced in the Netherlands. Late Horn and Half long Horn probably were developed in the 17th century, whereas Short Horn probably was produced in the 18th century. It is possible that Long Orange types fit for kitchen use were produced in Holland during the 17th century by selection from the long yellow carrot, possibly after crossing with an unpalatable but more intensely coloured red-orange type. The orange Brunsvie appeared in Germany between 1684 and 1740. Originally it had the character of a forage carrot.

     

Samenvatting

  1. 1.

    De Europese wortelveredeling is uitgegaan van materiaal afkomstig uit de Arabische landen. Dit omvatte een paars type, dat door schrijvers van voor ongeveer 1700 werd aangeduid als “rood”, en een geel type dat sterk bovengronds groeide.

     
  2. 2.

    De paarse wortel was van betekenis in Frankrijk gedurende de 14e–17e eeuw, in Nederland gedurende de 15e–18e eeuw en in Duitsland gedurende de 18e en misschien ook de 19e eeuw. In het begin was de paarse wortel waarschijnlijk het hoofd-type voor de teelt, maar later werd het gebruik zeer beperkt.

     
  3. 3.

    De gele wortel verkreeg een veel algemener gebruik dan de paarse. Langzamerhand verspreidde hij zich meer en meer over Europa. Vermoedelijk begon hij in de 16e eeuw de paarse al te overheersen.

     
  4. 4.

    De witte en de oranjerode wortelen zijn vermoedelijk ontstaan uit de gele.

     
  5. 5.

    Gedurende de 17e en 18e eeuw werden de witte wortels in the Franse keuken gebruikt. In andere landen zijn ze nooit zo populair geworden als in Frankrijk.

     
  6. 6.

    De eerste oranje tuinwortelen zijn in Nederland geproduceerd. De Late Hoornse en de Halflange Hoornse zijn vermoedelijk in de 17e eeuw ontstaan, de Korte Hoornse in de 18e eeuw.

     

Het is mogelijk dat de lange organje typen, die geschikt waren voor gebruik in de keuken, in de 17e eeuw in Holland ontstonden door selectie uit de lange, gele wortel, mogelijk na kruising met een oneetbare doch sterker roodoranje gekleurd type. De oranje Brunswijker verscheen vermoedelijk tussen 1684 en 1740 in Duitsland. In het begin was het een voerwortel.

Preview

Unable to display preview. Download preview PDF.

Unable to display preview. Download preview PDF.

References

  1. 1.
    Adanson A., L'agronome, dictionnaire portatif du cultivateur. Tome premier. Paris, Didot et al. 1760.Google Scholar
  2. 2.
    Adanson A., La maison de campagne. Paris, Audot, 1822.Google Scholar
  3. 3.
    B., M. L., Traité des jardins. Paris, P. Fr. Didot, 1775.Google Scholar
  4. 4.
    Bailly, Bixio et Malpeyze, Maison rustique du XIXe siècle. Tome cinquième, Encyclopédie d'Horticulture. Paris, Maison Rustique.Google Scholar
  5. 5.
    Banga O., Origin of the European cultivated carrot. Euphytica 6 (1957): 54–63.Google Scholar
  6. 6.
    Bauer Jakob, Der Küchengartenfreund. Carlsruhe, G. Braun, 1838.Google Scholar
  7. 7.
    Blink H., Geschiedenis van den Boerenstand en de Landbouw. Groningen, J. B. Wolters, 1904.Google Scholar
  8. 8.
    Braak J. P., Gevoeligheid voor daglengte bij de wortel Beypazari. Institute of Horticultural Plant Breeding. Year report 1 (1951): 167–168.Google Scholar
  9. 9.
    Calwer C.G., Deutschlands Feld-und Gartengewächse. Stuttgart, Krais & Hoffmann. 1852.Google Scholar
  10. 10.
    Clement-Mullet J. J., Le livre de L'agriculture d'Ibn-al-Awam. Paris, A. Franck, 1866.Google Scholar
  11. 11.
    Comblesde, L École du jardin potager. Tome premier. Paris, Ant. Boudet & P. A. le Prieur, 1572.Google Scholar
  12. 12.
    de la Court van der Voort P., Bijzondere aenmerkingen over het aanleggen van pragtige en gemeene Landhuizen, Lusthoven, Plantagien en aenklevende cieraeden. Amsteldam, Tongerlo en Houttuin. 1763.Google Scholar
  13. 13.
    Dicks S. B., Carrot (Daucus carota). The Gardeners' Chronicle 75 (1924): 292–293.Google Scholar
  14. 14.
    Dodoens Rembert, Cruijdeboeck. Antwerpen, Plantijn, 1554.Google Scholar
  15. 15.
    Elssholtz Joan Sigism, Vom Garten-Bau. Leipzig, Joh. Frid. Gerditsch. 1684.Google Scholar
  16. 16.
    Fuchs Leonhaert, Den Nieuwen Herbarius. Basel, Michiel Isingrin. 1543.Google Scholar
  17. 17.
    Gerarde John, The Herbal or General Historie of Plants. London, John Norton, 1597.Google Scholar
  18. 18.
    Hazlitt W. C., Gleanings in old garden literature. London, Stock. 1892.Google Scholar
  19. 19.
    Hessen Heinrich, Teutscher Gärtner. Königsberg und Leipzig, Christoph Gottfried Eckart. 1740.Google Scholar
  20. 20.
    Joigneaux P., Conférence sur le jardinage et la culture des arbres fruitières. Paris, Maison Rustique. 1865.Google Scholar
  21. 21.
    Joigneaux P., Le jardin potager. Paris, Maison Rustique. 1890.Google Scholar
  22. 22.
    Langethal Chr. Ed., Handbuch der landwirtschaftlichen Pflanzenkunde. Berlin, Wiegandt, Hempel & Parey. 1876.Google Scholar
  23. 23.
    Liger, La nouvelle maison rustique. Paris, Samson. 1708.Google Scholar
  24. 24.
    Liger, Le nouveau théatre d'agriculture et menage des champs. Paris, Damier Beughie. 1713.Google Scholar
  25. 25.
    Miller, Philip, The Gardeners Dictionary, 8th Edition. London. 1768Google Scholar
  26. 26.
    Noisette Louis, Manuel complet du jardinier. Tome deuxième. Paris, Rousselon. 1825.Google Scholar
  27. 27.
    Nylandt Petrus, De Nederlandsen Herbarius ofte Kruyt-boecks. Amsterdam, Wed. Michiel de Groot. 1682.Google Scholar
  28. 28.
    Parkinson, John, Theatrum Botanicum. London. 1640.Google Scholar
  29. 29.
    Phillips, Henry, History of cultivated Vegetables. London, 1822.Google Scholar
  30. 30.
    Quintinye J.de la, Instruction pour les jardins fruitiers et potagers. Amsterdam, Desbordes, 1697.Google Scholar
  31. 31.
    Uilkens T. F., Groot Warmoeziers Handboek. Arnhem, P. A. de Jong, 1855.Google Scholar
  32. 32.
    duVivie J., De nieuwe en nauw-keurige Neederlandse hovenier. Leyden, Joh. Arnold Langerak. 1721.Google Scholar
  33. 33.
    Zwinger Friedrich, Theodori Zvingeri Theatrum Botanicum. Basel, Hans Jacob Bischoffs. 1744.Google Scholar

Copyright information

© H. Veenman en Zonen 1957

Authors and Affiliations

  • O. Banga
    • 1
  1. 1.Institute of Horticultural Plant BreedingWageningen

Personalised recommendations