Critical Care
© Bohn, Stafleu van Loghum 2012
10.1007/s12426-012-0036-1

Het leven is één groot feest, ook op de ic

Linda de Roos1
: 15  2012
Je kent het wel: die families die de ic opkomen, vergezeld van een indringende geur van frituurvet en sigaretten. Met die te vette haren en vaak iets te ordinaire tattoos. Zo ook de familie van André.
ic-verpleegkundige, zzp’er via Veltion
André wordt thuis door zijn vrouw aangetroffen op de grond. Ze legt hem in de stabiele zijligging en gaat er wat afwachtend naast zitten. Uiteindelijk belt ze toch maar 112. Als de ambulance arriveert, is er ventrikelfibrilleren te zien op de monitor. Na acht keer defibrilleren, drie keer adrenaline en twee keer Cordarone is er weer iets van een normaal ritme te zien.
Op de hartkatheterisatie wordt een onderwandinfarct gezien, waarna een stent wordt geplaatst. Dan komt André op de ic. André gaat gelijk het koelprotocol in om de kans op hersenschade te beperken. Maar met een flinke delay is de prognose uiterst somber.
De koeling wordt na 24 uur gestopt, maar André wordt niet wakker. Op het eeg laat hij een status epilepticus zien, waarvoor hij wordt opgeladen met fenytoïne; hij wordt in slaap gehouden met propofol.
Illustratie Arend van Dam
/static-content/images/161/art%253A10.1007%252Fs12426-012-0036-1/MediaObjects/12426_2012_36_Fig1_HTML.jpg

Mannenkoor Karrespoor

Echtgenote en dochters zitten regelmatig naast André. Ze hebben zijn lievelingsmuziek meegebracht die permanent de kamer vult. Van die muziek die de hele dag in je hoofd blijft zitten. Mannenkoor Karrespoor spant hierin de kroon met ‘Mooi, mooi, mooi man, het leven dat is één groot feest’. Vroeger heb ik dit nummer enorm meegebruld in de kroeg, maar om het op de ic mee te galmen, is toch heel ongepast. Ik voel me gewoon opgelaten als ik op de kamer sta met dit genre muziek met in bed een patiënt van wie ik nu al weet dat hij het feest van het leven niet meer mee gaat vieren.
Als de fenytoïnespiegel na een week sedatie adequaat is en de propofol wordt gestaakt, is er nog steeds epileptische activiteit. Hiermee wordt de prognose infaust en dit wordt in een familiegesprek verteld aan de familie. Er zal worden geabstineerd. De familie komt in huis en in hun bijzijn wordt André gedetubeerd. De morfine en dormicum worden gestart. Het duurt de familie allemaal te lang en men besluit naar huis te gaan. Ze willen gebeld worden wanneer het echt achteruitgaat. En natuurlijk vind ik dat op dat moment raar. Het kan ieder moment over zijn! Maar dan besef ik ook weer dat we hierin allemaal een andere keuze maken en dat dat oké is. De muziek dendert ondertussen door op de kamer: ‘kedeng kedeng’ van Guus Meeuwis.

Uniek

De familie is nog geen half uur weg of André gaat hard achteruit. Mijn collega belt de familie. Ik ga in de achtergelaten frituur- en sigarettenlucht naast André zitten en pak zijn hand, zodat hij niet alleen hoeft te sterven. Ik kijk naar hem en besef dat ieder mens én zijn familie uniek zijn, en dat ze mij uitdagen buiten mijn normatieve kaders te kijken. Als hij overlijdt, zijn hand nog in de mijne, klinkt het nummer ‘Het valt wel mee en het komt wel goed’ van Van Kooten en De Bie. Misschien valt het ook allemaal wel mee als je dood gaat en is het hiernamaals goed. En is zijn 50 jaar durende leven een groot feest geweest.