Tijdschrift voor Psychotherapie

, Volume 37, Issue 4, pp 233–258

ME/CVS, de psychotherapeut en de (on)macht van het evidencebeest

  • Frank Twisk
  • Rob Arnoldus
  • Michael Maes
Article

DOI: 10.1007/s12485-011-0042-1

Cite this article as:
Twisk, F., Arnoldus, R. & Maes, M. TIJDSCHRIFT PSYCHOTHERAPIE (2011) 37: 233. doi:10.1007/s12485-011-0042-1

Cognitieve gedragstherapie (CGT) / progressieve inspanningstherapie (GET) is volgens opiniemakers de enige bewezen effectieve behandeling voor myalgische encephalomyelitis (ME) / chronischevermoeidheidssyndroom (CVS). Onderzoek toont echter aan dat de psychosociale verklaringsmodellen van Vercoulen en anderen,de rechtvaardiging voor CGT/GET, niet houdbaar zijn. CGT/GET is niet alleen ineffectief, maar zelfs potentieel schadelijk voor een grote groep ME/CVS-patiënten. Karakteristieke symptomen, zoals pijn, vermoeidheid en cognitieve klachten, maar bovenal verergering van klachten na een minimale inspanning (post-exertional malaise) kunnen op plausibele wijze medisch verklaard worden uit intracellulaire inflammatie, oxidatieve / nitrosatieve stress en gevolgschade daarvan, metabole dysfunctie, gastro-intestinale abnormaliteiten enzovoort. De dominantie van het psychosociale verklaringsmodel heeft grote gevolgen voor patiënten: medisch, juridisch, psychisch en sociaal. Psychotherapeuten en psychologen zouden vraagtekens moeten zetten bij een rol als behandelaar van ME/CVS. Doen zij dat niet, dan zullen ME/CVS-patiënten geneigd zijn om psychologische begeleiding te mijden terwijl die wel helpend kan zijn bij het omgaan met de ziekte.

Copyright information

© Bohn, Stafleu van Loghum 2011

Authors and Affiliations

  • Frank Twisk
    • 1
  • Rob Arnoldus
    • 2
  • Michael Maes
    • 3
  1. 1.LimmenThe Netherlands
  2. 2.Instituut voor Sociale OpleidingenHogeschool RotterdamRotterdamThe Netherlands
  3. 3.Piyavate Hospital in BangkokBangkokThailand